حسرت های همیشگی

بی خداحافظ

aliyazdandost — Mon, 30 Jul 2007 18:16:22 GMT

شروع ناب هر شعر من زین پس تو خواهی بود - بیشتر از همیشه - حتی اگر در کلماتم به چشم نیایی - در بطن واژه هایم شناور هستی - تو ای ذهن گیر بزرگ و ای قدرت بیدار همیشگی ...

یافتن تو نه کار سخنرانان فسیل شده بود نه در توان نویسندگان دود اندود - من تو را با معجزه هایت پیدا کردم - معجزه یی از عشق که با دیدن نجابت دخترکی در طلوع چشمانش در سینه ی من گل کرد و معجزه یی از فهم تا بتوانم بر تو آزاد بیاندیشم خداوند فکر و اندیشه و عشق .... آری مالک این پست تویی به واسطه ی شعور ناچیزی که بر من داده ای... و من بر تو آغاز می کنم شروعی دوباره را ...

آری تو شروعی تازه هستی بی خداحافظی با تمام داستان بودنم - بی خداحافظی با منی که در من گناهانی بر زمین داشته است - بی خداحافظی با شعله ی خاکستری عشق هایم ... - بی خداحافظی با فکرهای تیره و روشنم - شاید این سلام دوباره یست بر تو بیدار جهان - سر چشمه ی سراب فکر من - ای بزرگوارترین و لایق ترین اقیانوس عشق .... بر تو زندگیم را آغاز کردم تا به یادم باشی بیشتر از قبل...

حال که عاشقت شده ام و عاشق دخترکی ناشناسم فرصتت می خواهم که بیشتر بشناسمت برای سعادتی که وعده ام دادی و بیشتر آن نگاه آشنا را بشناسم برای رسیدن به همراهی در این جاده ی پر خطری که به نام سرگذشت بر پیش من نهادی ....

یاد گرفته ام با معجزه عاشق بشوم - معجزه ی عشقی که در درونم گذاشته بودی مرا به نگاه دخترکی رساند و معجزه ی نگاه دخترک مرا به سرچشمه ی عشق جهان یعنی شما ... اما می دانم که هیچ عشقی آنی و بدون شناخت به تکامل نخواهد رسید - پس باز هم دست به دامانت می شوم و باز نمازیو حاجتی و التماسی که وقتم بدهی برای این نیاز ...

خودت که شاهد بودی دخترک هیچ فرصتی را برای این شناخت بر من نداد و من از تو می خواهم ای معجزه گر پر سر و راز این فرصت را بر من بسپاری ... از شناخت مخلوقت بر تو رسیدم و حال می خواهم با شناخت رازهایی که در انجیل و تورات و قرآن بر من آشکار کردی پرده از راز چشمان دخترک بردارم و از تو می خواهم همه ی این ها را بر من آسان کنی .... قول می دهم این عشق زمینی گر به شناخت درستی برسد فقط برای ساده پیمودن مسیر زندگی باشد که در پیش رویم است ....

دخترک راست می گفت دیگر به تو رسیده ام - من هم به گمانم راست می گویم که تو فرصت عشق ها را بر من توانی داد .... چقدر سخن گفتم .... امیدوارم بیهوده نباشد این مناجات بداهه ...

مسافری دارم ناب و پر شور ...

aliyazdandost — Sun, 08 Jul 2007 12:57:18 GMT

آن سفر کرده که صد غافله دل همره اوست

هر کجا هست خدایا به سلا مت دارش

(پیر مراد عشق حافظ)

صندلی تنها نشسته روی جاده ی سفر

چشمای بی خواب من مضطرب و در به در

دلیل شور شعر من توی طیاره ی خطر

سوار بر موج خیال آخه می خواد بره سفر

آسمون - کبوتر خیال من امانتت

دلم رو خوش می کنم به پاکی صداقتت

(علی.ی)

خزان بود و من برای اولین بار برگ ریزان تهران را زندگی کردم پیش از آن روزگاری بود می نوشتم اما هیچ کدامشان عطر نابی نداشتند ...

بعد ظهر روزی - در جایی - نگاه دخترکی بر من تابیدن گرفت و قدری سخت برایم آشنا آمد به قدری که پیوسته در اندیشه ی این بودم که پیش از این به کدامین وادی ضریح چشمانش را به نگاه گرفته بودم که چنین غریب و آشنا می نمود بر من ...

روزهایی گذشت و نوشته های من ناگاه عطر شعر بر خود گرفت و من نمی دانستم از چه ؟

خزان تهران رو به سردی رفت و زمستان شد و ریزش برف جای برگریزان را گرفت. یکبار دیگر دیدمش نمی دانم چه می گذشت در تن که دوست داشتم به پای صدایش بنشینم ...

حرف ... کلمه ... جملات .... آدرس شعرهایش را یافتم ... خواندم ... بی تاب شدم ...

عید بر من شتابان گذشت و حاصل مجموعه یی شد به نام عیدانه آشفتگی هایم اگر چه کجائی منشع شان را به درست نمی دانستم بر شعرواره هایم سایه می انداختند ...

گذشت ...

روزی با خواندن شعر کوچکی از او شعر بلندی در دفتر من یادداشت شد و من دریافتم با خیالش می توانم شعر گفتن ...

گذشت ...

دیگر بی تاب شده بودم ...

تمام جسارتی که سالها در من گم بود تبلور یافت و به صداقتی عجیب مبدل شد تا توانستم بر او گویم که خیال شعرهایش بی تابم کرده و از او خواستم به پای صدایم بنشیند برای شعر ... نپذیرفت اما کلام اش آنچنان نجیب بود و صداقت اش آنچنان عجیب که خواستنش رنگ افسانه یافت ...

گذشت ...

دیگر نتوانستم سکوت را از لب نگیرم و چنین شوری را از دل دریغ کنم ... باز بر او گفتم ... خداوندا به گمانم واژه ی نجابت در کلام او تنیده شده است ...

باز هم نه گفت اما چه شیرین بود بر من ...

گذشت ...

چقدر صبور شده ام و چقدر عاشق که نمی بینمش اما همچنان منتظر به پایش می نشینم ... به گمانم خواندن شعرهایش این انتظار را امید می بخشد ...

عصری شد و اتفاقی منجر به دیدن اش ... لحظات چنان تند و بر هم رفتند که نگاه کهنه ام در بر او آشفته گشت و شور جوانی ام آنقدر سرد شد که آنچه بر او می خواستم بگویم و ساعت ها افکارم را برای گفتنش جمع کرده بودم از خاطرم رفت ...

نجابت ش از نزدیک دیدنی تر بود و نگاهش معجزه آسا ...

با خود می گفتم بر چشمانش نخواهم نگریست اما ... نتوانستم ... شاید هم نشد ... نمی دانم کلماتی کوتاه آمد و رفت و نگاهش به من معجزه ی امید بخشید و شب وقتی قلم را بدست گرفتم فهمیدم ترنم خیال نگاهش واژه را از کلام به ترانه سوق می دهد ...

معجزه ی دیگر چشمان او تلنگری بود برای پی بردن به ذره یی از عشقی که خداوند در تن ام ریخته بود و در تمام این سالها تعریف دیگری از آن در ذهن داشتم ...

دیرگاهی بود که خدای را در طبیعت جستجو می کردم و عشق را در تن می دیدم تا شب بعد دیدنش که فکری روشن بر من تابید و معجزه ی حضور خیال دوست مرا به شناخت خدای در وجودم رهنمون کرد و بعد سجاده بود و مهر و طلب مغفرتی و عشقی و ...

روز دیگر همان وقت همان ساعت قرار دیروز بی تابش شدم رفتم تا دیدن ستون ایستگاهی که او را آنجا دیدم ام نبودش ... نجابتش باعث شرم می شد که نتوانم با او حرف بزنم ...

ساعتی گذشت تا منطق و شعور پشت بر خاک پیش پای طبع احساسم به زمین افتد ...

صدایش هم معجزه یی دیگر شد تا جسارت کلمات از یاد رفته را تند و صریح و درست بر زبان بنشاند و به او گویم آنچه را که به خیالم باید می گفتم ...

اینک می دانم مسافر جائی ست

نمی دانم باید کدامین ستون آسمان را سوگند دهم به استواری

و کدامین ذره ی خاک غربت را بخوانم به اینکه زیر پاهای او را هرگز خالی نکنند

سجاده را انداختم و سر بر خاک مهر خدایم را به ستایش خواندم و بر او گفتم

مسافری دارم ای یار

خواهشی از تو -

فقط به سلامت دارش ...

می ترسیدم از نوشتن نکند گذری بر این نوشته بدارد و تملقی بخواند ...

جرقه یی به ذهنم خورد گر ریا بود که به شعر نمی نشست ... آرام شدم .

گم کرده راه ...

aliyazdandost — Tue, 26 Jun 2007 16:31:18 GMT

خیالت مرا سرگردان کرده است

همینُ بس !

سئوال

aliyazdandost — Thu, 21 Jun 2007 20:56:18 GMT

روی آب

قایقی خالی از من و تو

پر از سئوال :

به کجا رفته اند مسافران عاشق و همیشگی من ؟

شعر

aliyazdandost — Sun, 10 Jun 2007 08:39:37 GMT

باور نمی کردم

آدمی به سادگی چیدن یک خوشه انگور

عاشق بشود

چشمانت را که دیدم باورم شد !

آخرین راز

aliyazdandost — Mon, 04 Jun 2007 20:48:18 GMT

آخرین نغمه ی تنهایی من

اعتراض بلند به اسارت نیست

نغمه یی تلخ یا خوش

برای برپائی رسوایی آزادی نیست

آخرین نغمه ی من بی شک تنهاست

اما شاید به شکوه لحظه ی تنهایی نیست

عاشقانه شاید هست

عاقلانه شاید نیست

آخرین زمزمه ی شعرواره ی من

از چیست ؟

التماسی سخت یا جیغ بلند

شبحی راست یا آدمی دروغ

هرچه هست و نیست

می دانم

شاید

راز چشم های تو باید باشد

مشروط اگر بتوانم

به آن دست یابم !

کفش

aliyazdandost — Sun, 13 May 2007 15:08:18 GMT

کفش هایت را از چشمانم قایم کن

که دیدنشان برای من

چه عجیب لحظه ی رفتن ات را

در ذهنم مصور می کند

و من در اندوه آن که بی تو

با تنهایی چه کنم

تمام شور لحظات با تو بودن را

ساده از کف می دهم .

برج

aliyazdandost — Sat, 05 May 2007 11:25:18 GMT

آدم ها

ماشین ها

نسل ها

می روند

می آیند

اما

برج آزادی

سر جایش مانده است !

چقدر آدم دیدی

می دانم ،

طنین حرف هاشان در دل سکوت تو

همچنان جاری ست

چقدر حرف داشتی

می دانم ،

نغمه های نازنین قصه هایت

بر دل دیوار ها حک شده است

برج آزادی

روزگاری بر بامت می شد تهران را دید

اما امروز در میان ستون آسمان خراش های شهر

خود گم شده ای !

چرا هیچ نمی گویی

نکند به ساده انگاری

آدم هایی که همچنان با تو عکس می گیرند

دل خوش کردی ؟

چرا از جایت قدمی آن ور تر نمی روی

نکند

می ترسی من ساده

ترمینال را گم بکنم ؟!

از دفتر عیدانه .

دچار

aliyazdandost — Thu, 26 Apr 2007 17:14:18 GMT

در فرجام این روزها

به آن هنگام که تاریکی های شب

هوشیاری های مرا به خواب می برد

غم تلخ ندیدنت در جانم سرباز می کند

تا خوب دستگیرم شود :

سخت و ساده

دچارت شده ام !

چتر

aliyazdandost — Thu, 19 Apr 2007 10:30:18 GMT

چترت را ببند

زیر چتر من بیا

تا شانه به شانه

با هم همگام بشویم

                  اندکی بهم نزدیکتر

                  با صدایی که قدری رساتر باشد

                 دانه های عاشق باران را بشماریم

                 و تمام اندوه

                 و سیاهی

                 و تلخی ها را

                 در نم پاکیزه ی باران

                                    فراموش بکنیم !

از مجموعه ی عیدانه