ترانه ی مادر

مادر روز زن، سال 1386
یه ترانه یه آواز یه سکوت قصه پرداز
یه هجوم از دست ِ خسته روی نبض سیم این ساز
شور من شعر شکسته توی حجم این ترانه س
همه ی واژه هام انگار واسه ی تو یه بهانه س
مادرم شور چشاتو نمیشه کشید تو آواز
وا نمی شه این کلامم واسه فاش نبض این راز
دل بیچاره مون یه عمره که به عشقتون اسیره
پیش برق ناز چشمات خود آفتابم حقیره
غم تو پر از ترانه س نگاهت چه عاشقانه س
شعر پر شور کلامت نیمی از همین ترانه س
مادرم شور چشاتو نمیشه کشید تو آواز
وا نمی شه این کلامم واسه فاش نبض این راز <
