از وبلاگ گروه تئاتر نگاه دیدن فرمائید و ما را بانظرات خود در جهت هرچه بهتر شدن آن کمک نمایید !

با تشکر مدیریت وبلاگ

قبل از هرچیز از شما خیلی تشکر می کنم که این نظر را برای من روی وب فرستادید ! آنچه نوشتید صرفا نظر شخصی شماست و برای من قابل احترام و قطعا به این دلیل است که ترجیح دادم بی تفاوت رد نشده و جای آنکه نظر شما را پاک کنم در پاسخی محترمانه با شما صحبت کنم !

با اینکه هویت شما کاملا برای من مشخص نیست اما احساسی در وجودم شما را برای من آشنا می سازد و اینک بگذارید شما را - س - خطاب کنم زیرا این اولین حرف نام کسی است که من احتمال نوشتن آن پیام را بیش از هرکس به او یعنی شما نسبت می دهم !

حالا من از شما می پرسم شما که مرا دوست دوست خود خطاب کرده اید ( هرچند من این را جز مطلبی برای رد گم کردن نمی دانم ) و بی شک زمانی دوست من بوده یا با من در ارتباط بوده اید از کجا اینقدر مطمئن از غرور و بی هنری من دم می زنید ؟

من که در هیچ کجای وبلاگم از قدرت هنری خود  هیچ مطلبی نیاورده ام پس شما چطور مرا مغرور خطاب می کنید ؟ آیا این که فردی در هر مقام و شخصیتی از کارگر تا رئیس جمهور برای خود وبلاگی فراهم کند و در آن آزادانه دلتنگی ها و عقاید خود را بنویسد و همچنین عکس خود را در آن گذاشته و کارهایی را که قبلا انجام داده را معرفی کند این نشانی از خودخواهی و غرور اوست !

ضمنا مگر تمام بزرگان هنر جهان روزگاری کودکانی چون من نبوده اندُ چرا این قدر مطمئن و با جسارت مرا بچه می خوانید ؟ ( البته من همیشه خود را بچه دانسته و عاشق روزهای از دست رفته ی خویش هستم ) و باز می خواهم بدانم مگر بچگی بیا بچه بودن ننگ است ؟

کدام شخصیت  یا کدام انسان از روز اول تولد خود بزرگ بوده است ؟

دوست خوب من شما که احتمالا دوستان کنونی مرا نمی شناسید چرا اینچنین آنها را اشخاص ضعیف می خوانید ؟ از کجا می دانید اطرافیان من همواره به من پر و بال می دهند و همیشه مرا قهرمان آرزوها می نامند ؟ اصلا مگر دوستان من آنقدر بیکارند که همیشه مرا ستایش کنند !

در کدام کتاب هنری دنیا نوشته شده ما کودکان حق شرکت و بهره از تئاتر را نداریم ! آیا حتما من باید پیرمردی اندیشمند باشم تا آنوقت به سراغ تئاتر بروم !!!

راجع به آرزوهایم نیز بگویم شما از تمامی دوستان من که اگر همان - س - باشید در اطراف خود به راحتی آنها را می بینید این سئوال را بپرسید درمی یابید که من همیشه هنر را رشته کوهی عظیم می دانم که بلند ترین قله ی آن در پس انبوهی ابر پوشیده شده است و هرکسی روزی از دامنه ی کوتاه این کوه حرکتی آغاز کرده و بر اساس توانایی ها و درک خود و همچنین سرنوشت و اتفاقاتی که ناخواسته روی می دهند در مسیر قله تا جایگاهی خواهند رسید ! پس این حق را به من بدهید که تلاش خود را بنمایم ضمنا یادتان نرود که آرزو هیچگاه هدف نیست ! پس نهایت دید هم نمی تواند باشد که چه بسا من هدف هایی دارم که قابل بیان نیستند و چون نمی توانم بیان کنم و چیز دیگر ( یا کم ارزش تری ) می گویم این بدان معناست که نهایت دید من در آن اندازه است ؟

* باور کنید در این لحظه بزرگترین آرزوی من گفتگو با شماست اما این هرگز به معنای نهایت دید من نمی تواند باشد !

من هنوز راهی را که توانایی های خودم را در آن نشان بدهم پیدا نکرده ام پس اگر هم بدانم که به چه دردی می خورم لااقل با جرات می گویم تا بحال به درد  هیچ کس نخورده ام !

بگذارید زمان بگذرد تا ما آدمها بیشتر به سر خود بنگریم و انتظار نداشته باشید که من کودک ۱۸ ساله افکار و توانایی های یک هنرمند واقعی را داشته باشم !!!

در پایان با آرزوی سلامتی برای شما امیدوارم این مطلب را خوانده و پاسخش را بدهید هرچند مایل بودم رودرو با شما به گپ و گفتگو بنشینم از شما که کمک و راهنمایی به من را وظیفه ی خود دانسته باز هم تشکر بسیار دارم !

* اگر همان - س - هستید بگذارید من هم برای شما عزیز چیزی بنویسم !

غرور در حد و اندازه های خود خوب است مثل همه ی چیزهای دیگر و آن چه که این مسئله را بدنما می کند استفاده ی بیش از حد آن است .

هرگز دست از نقد محترمانه دوستان بر نکشید و در آخر اینکه آنچه بر من و شما گذشته را باید فراموش کنیم چون اینک ما در دو دنیای جداگانه به سر می بریم و مدتهاست که شاهد تغییر رفتار همدیگر نشده ایم ای کاش قدر خود را بیشتر دانسته و با تفکر و تامل بیشتر در آنچه انجام می دهید شرمنده ی آینده ی خود نباشید .....                                                

                                                                                              دوست دوست کوچک شما

عکس و طراحی : امیر محمدیان

خواب رفتن در پنجره !

در گذر از جاده ای سبز

که راه می برد تا ملکوت

شهری هست ،

شهری کوچک که در آن دیوار معنا نداشت

شهروندانی در آن بودند

که معنی کینه را هیچ نمی دانستند

اما در عوض

خوبی را می فهمیدند !

آدمی جان می داد

شب اول

برایش جشن می گرفتند پر شور

و به صدایی دل نشین تولدت مبارک به دورش می خواندند

صبح

آفتاب که طلوع می کرد

همه مردم شهر سلامش می کردند

کودکان در دریای نور شنا می کردند

مادران هیچ نبودند نگران ، خوب می دانستند

موج آفتاب بچه هاشان نخواهد برد ، هرگز !

در بازار

همه چیز بود

قیمت اش دوستی

واحدش عشق

بهایش گل !

و چقدر گران می خریدند

و چه سخاوت مند بودند در بخشش !

مردی پارچه فروش

عوض هر قواره آوازی می خواست خوش

پیرمردی زر می فروخت

عوض هر خوبی

مثغالی طلا می بخشید

دخترک گل می فروخت

گل فروشی عجب کار خوبی است

مردم شهر برایش

در صف ساعتی می ایستند !

بازیگر زنی

پیس غمناکی اجرا می کرد

مردم شهراز گریه هاشان در تعجب بودند !

آن ور تر

خانه هاشان بود

همه در یک جا

خبری از چندین در جداگانه نبود

ساختمانی بود بلند

زمینی داشت بزرگ

و در آن صدها اتاق بی در

زنانی همه عاشق

و مردانی همه محرم

نیمه شب

دوشیزه اگر

دل اش برای دیدن مهتاب تنگ می شد

خیالی آسوده داشت

که در کوچه می توان قدم زد بی ترس !

پاسپانی پیر در شهر بود

که بلد نبود چماق اش به چه کار می آید

دستبندش در کمر زنگ زده بود

و گلوله ی هفت تیرش سالها پیش

در حسرت حتی یک شلیک هوایی مرده بود !

مردان به خواب می رفتند

تن شان بوی خوش زندگی می داشت

و زنان شاید

سوره ای می خواندند از کتاب عشق !

خواب کودکی

دیدن عقد دو کبوتر در اوج بود

آن یکی

می دید عقابی به گنجشک سواری می داد !

صبح کودکی بی تاب بود

مادرش جان به لب می آورد

و اگر زنی بدحال می شد

مردش تب می کرد !

عقد چه آسان بود

و اعتماد آسان تر

که چه بی رنگ بود ذات آدمها !

پسرک

به خواستگاری می رفت بی دغدغه ،

دختر زیبای شهر

مهرش هفت درخت سیب بود !

و جهازش پاکی

و در دستانش

کتاب آیین اش در پارچه ای سبز و سرخ !

آسمان در شب اگر گریه می کرد

مردمان همه بی تاب بودند

بر بام خانه جمع می شدند

و برای رهایی سپهر از درد

دعا می خواندند .

آن ها بیش از هرکس عشق را می فهمیدند !

در کنار باغچه ای

دختری بود رویش آبی

با گرد محبت گل ها را سیراب می کرد

من به او گفتم عشق یعنی چه ؟

او به من شاخه ای گل بخشید !

در چشم اش

شور پیدا بود

عشق پیدا بود

و اما

شهوت را نمی دانست چیست !

در کتاب لغت های شهر

خشم در تهاجم به مهر

نفرت در تهاجم به عشق

و خیانت درتهاجم به دوستی

سالها پیش مرده بودند بی درد !

در گوشه ی تاریک شهر

ابلیس تنها بود

تار می زد

و آرام به شکست می گریست

کودکی دل سوزاند

برایش نان و سبزی می برد !

فصل ها در این شهر

زیبا تر از هر شهر دیگر بودند !

در بهار جشن در شهر بر پا بود

و عشق دوستی را در شادی می رقصاند

زنی کیک می پخت به پهنای کلام

و مردی با صدایی خوش آواز می خواند .

اسم تابستان آنجا

فصل دوستی بود

همه با هم در دریا شنا می کردند

لیک هرکس فقط

مبهوت یار خویش بود !

پائیز چند روز تعطیل بود

شهروندان به عزای مرگ برگهای درخت

آن روزها نارنجی می پوشیدند !

و در روزهای برفی زمستان

همه در خانه می ماندند

نکند له بشود بچه برفی زیر پایی بی هواس !

و خدا چقدر نزدیک بود تا دل هاشان

و چقدر خوب می شد دیدش !

فاصله ی آنها تا اوج

فقط یک پا بود

شاید کمتر ،

و جمع گناه همه مردم شهر

در سر سوزنی کوچک جا داشت !

اشک هایم همه جاری بودند

و من مبهوت این همه پاکی

پنجره را می بندم

چشمانم سنگین شده اند

و سرم گیج است

از این همه خوبی یکجا دیدن

و دلم برای خود می سوزد و برای شهرم بیشتر !

شهر ما

تا آنجا به اندازه ی یک قرن

فاصله دارد کم و بیش

کاش می شد همه ی مردم را

به آنجا برد و از آنها خواست درسمان بدهند !

بی شک قبول خواهند کرد

آن ها عجیب خوب هستند !